Ana Sayfa Kültür-Sanat 5 Mart 2022 5 Görüntüleme

Asena Akan: Müzik iyileştirir yeter ki kendimizi akortlamayı öğrenelim

Asena Akan, hem bir ruhsal danışman, hem de müzisyen. Yıllardır bu iki özelliğini bir ortada kullanarak müziğin düzgünleştirici gücünü insanlara anlatıyor, insanların kendilerini müzik yoluyla tanımalarına yardımcı oluyor. İnsanı bir enstrüman olarak gören Akan, olumlu ve sağlıklı bir hayat için hepimizin kendimizi akort etmeyi öğrenmemiz gerektiğini söylüyor. Asena Akan’la müziğin düzgünleştirici gücünü ve bu gücü gündelik hayatımızda nasıl kullanabileceğimizi konuştuk.

Sizinle ilgili yaptığım araştırmada, genelde ferdî tecrübenizden yola çıktığınızı ve bugün yapıyor olduğunuz şeye de bu tecrübesi aktardığınızı gördüm. Nedir sizin öykünüz?

Tüm çocuklar üzere bağlantı kurmaya seslerle başladım lakin bir ölçü fazlaydı galiba. Çok seviyordum sesler dünyasını ve konuşmaktan çok ses çıkarmayı sevdiğim için ailem “Acaba bu kızı doktora mı götürsek, konservatuara mı?” diye düşünüp konservatuara götürmüşler, sağ olsunlar. Müzik sever bir ailem var. İstanbul Belediye Konservatuarı’na 5 yaşımda girdim, keman kısmına başladım. Okuma yazmadan evvel notaları öğrenmiş oldum, yani sevdiğim şey daima seslerle bağlantı kurmak oldu ve hâlâ o denli. Lakin seçilen enstrüman benim için çok uygun olmadı, ben arkadaşımın piyanosunu çalmayı seviyordum. Oturduğum anda, bastığım anda müzik yapabiliyor olma hissi bana çok iyi geliyordu. Yani “müzik yaratmak” aslında. Daha sonra pedagoji okudum, artık bakınca anlıyorum ki keman konusunda ısrarlı davranılmış aslında. Liseye geçerken konservatuarı bıraktım. Lisede okul orkestraları, Milliyet’in yarışları vesaire, o devir birçok müzisyen aslında o sıralardan geçtik, benzeri sahneleri paylaştık. Mesela Kenan Doğulu ile birebir okulda, birebir orkestradaydık. Suat Suna katılıyordu, Burak Kut katılıyordu, çok keyifli bir periyottu. O sıralara psikoloji ilgimi çekmeye başladı. Kendimi düzgünleştirmek, daha iyi anlamak için ki kendimi bir enstrüman üzere görmeye de yatkındım. Herkesi de bir enstrüman olarak görüyorum. Hasebiyle o yatkınlık da beni buna sevk etti ve ruhsal danışmanlık kısmını kazandım. Bir yandan da kapıdan çıktığım konservatuara tekrar camdan girmek istedim ve şan kısmına başvurdum ve girdim. Böylelikle ruhsal danışmanlık okurken eş vakitli olarak şan okumaya başladım. Orada hocalarım bana çok iyi rehberlik yaptılar. Bir yandan da ruhsal danışmanlık kısmını çok sevdim, o yıllar “müzik terapi” kavramını birinci duyduğum yıllar oldu. İnternetin yeni yeni hayatımıza girdiği yıllardı, internet üzerinden araştırmaya başladım. Amerika’da, İngiltere’de bir ekip okullarda müzik terapi dersleri olduğunu gördüm. Bu hususla hem bir müzisyen, hem bir ruhsal danışman olarak ilgilenmeye başladım.

Bir yandan da mesleğim farklı yollara ilerledi. Ruhsal danışmanlık eğitimi aldığım okulda asistan oldum, başka yandan müzik tarafında da Flamenko kümesinin vokalisti oldum. O sahnelerle birlikte müzik tutkum düzgünce öne çıktı ve ben asistanlığımın beşinci yılında okuldan ayrılıp müzisyen olmak için yola çıktım. Olağan müzisyen olarak hayatımı sürdüremedim. Yapmak istediğim müzik de tanınan kültürden biraz uzak olduğu için ne yapabilirim diye düşünmeye başladım. Bir yandan caza yöneldim ve Randy Esen’le çalışmaya başladım, başka yandan okullara gidip rehberlik, ruhsal kısmında mesleğimi icra etmeye başladım. Alanda hiç çalışmadığım için kendime “psikolojik danışman” diyemezdim, o nedenle evvel mesleğimi yapayım istedim. Okul doğal benim için eşsiz bir hazineydi. Öğrenciler, öğretmenler, veliler… Benim gözümde o kadar çok ve farklı enstrüman vardı ki okul ortamında, tam bir laboratuvardı benim için. Birebir vakitte müzisyen olduğum için okul orkestralarını da müzik öğretmenleriyle birlikte çalıştırmaya başladım, o da çok değerli bir tecrübeydi. Ben orkestraya öğrenci seçerken potansiyele bakıyordum zira yeteneğe değil, müzik potansiyeline inanıyorum. Sonunda 30-35 kişilik orkestralar oluşmaya başladı. O devir bende, “kendinde, içinde ne varsa onu enstrüman olarak kullanmak” üzere fikirler oluşmaya başladı o tecrübelerle.

Başka yandan kelamlar yazmaya, bestelemeye başladım. Birinci albümüm için hazırlanmaya başladım 2012’de. Kalan Müzik’le çalıştım, sağ olsunlar açtılar kapılarını ve ‘İstanbul’un İzleri’ albümü çıktı.

Bu sırada, ben şahsî vokal koçluğu yapmaya başladım lakin psikolojiyi, insanın “kendinin enstürmanı” olması fikrini de kullanarak. Bunlara ‘Ses Olmak’ atölyeleri dedik. Derken, İstanbul Modern’le yollarımız kesişti. Çocuklar ve gençler için atölyeler düzenlememi istediler. Bir kayıt stüdyosu oluşturduk bu proje için. LÖSEV’den çocuklar geldi o birinci atölyeye, çok heyecan vericiydi. Beş yıl sürdü bu proje ve doğaçlama olarak İstanbul müzikleri yarattık.

Derken bu sefer şirketlere atölyeler, eğitimler vermeye başladım. Beyaz yakalı dünyası olağan çok farklıydı. Bunlar hizmet içi eğitimler ve birçoğu aslında zarurî olarak geliyor, imza atıyor derslerde. Bu bana tuhaf geldi. Lakin vakitle müzik olağan ki bütün bu kuralları yıkacak güçte. Gösterilen direnç, müzik yoluyla ortadan kalkmaya başladı. Müzik yoluyla kendileriyle tanıştı beşerler.

‘YAPTIĞIM ŞEYİ OLUMLU BİR VİRÜS ÜZERE TANIMLIYORUM’

“Müzikle iyileştirmek” büyük bir laf. “İnsanları müzikle tanıştırmak” desem, o da değil aslında. Siz tam olarak ne yapıyorsunuz?

Müziğin, amaç ne olursa olsun ona giden bir araç olabileceğini anlatıyorum, gösteriyorum aslında. Bu manada girdiğim sistemler içinde elimden geleni yaparım diye düşünüyorum, o sistem içinde uzun müddet barınamam aslında, özgür bir ruhum. Yaptığım şeyi olumlu bir virüs üzere tanımlıyorum bu türlü bakınca. Orada minik bir değişim, bir başlangıç olabilecekse ne memnun bana. Olağan bunu nasıl yapan bir halde yapabilirim diye düşünüyorum her seferinde. Karşımdaki şirket yöneticileri olabilir, öğretmenler olabilir, çocuklar olabilir… Şirket yöneticilerine anlatırken bunu, cazı model alıyorum zira cazda, sahnede liderlik daima değişiyor. “Liderlik” konusunu konuşuyorsak bu yöneticilere caz görüntüleri izletiyorum. Yani aslında şunu anlatmaya çalışıyorum: Şirket bir orkestra ve farklı formlarda yönetilebilir caz sahnesinde olduğu üzere.

Özetle, ben farkındalığı önemsiyorum. Bu atölyeler ne için, nerede, kimle yapılıyor olursa olsun, oradan biri çıkıp “bir saniye, ben ne yapıyorum?” derse, bu da bir farkındalık. Kişinin kendisini bir enstrüman olarak fark etmesini, neden orada olduğunu ve amaçlarını sorgulamasını amaçlıyoruz.

Ben her bireyin farklı bir enstrüman olduğuna inanıyorum, potansiyellerle dünyaya geldiğimizi düşünüyorum, hatta altın bir kalple doğan enstrümanlarız diye düşünüyorum ve bunu geliştirebileceğimizi düşünüyorum. Bu türlü bakınca müzik herkes için erişilebilir bir şey olarak görünüyor, zira zati içimizde var, kalp atışının ritminden başlayarak. Ben bunun peşine düşüyorum, müziğe aracı olmak üzere, hatırlatıcı olmak üzere. Bize müzikle doğduğumuzu hatırlatan bu tecrübelerin peşindeyim. Bu tecrübenin kendisinin düzgünleştirici olduğuna inanıyorum.

Burada dikkat edilmesi gereken şey şu: Müzik çok güçlü bir araç ve seni hiç istemediğin bir his durumuna da sokabilir, bir travmayı da hortlatabilir. Psikoloji eğitimi almış olmam bu manada beni koruyor. Bu adımları atarken hudutlarımı daha net belirleyebiliyorum ve pratik, doğaçlama tahliller üretebiliyorum. Şayet herkes “Ben müziği araç olarak kullanacağım” derse, o bireylere evvel kendilerini müdafaayı öğretmek gerekir. Psikoloji bu manada beni de, atölye yaptığım bireyleri de koruyor. Bu biraz müzikteki eşlik üzere; sana eşlik eden müzisyen, senin pahalarını, potansiyelini ortaya çıkaracak biçimde eşlik etmezse sana ziyan verir. Benim işim de bu eşlikçilik. Hipokrat’ın bir kelamı var, “İyileşmeyecek hastalık yoktur, güzelleşmeyecek hasta vardır” diye. Benim vazifem, hastanın içindeki uygunlaştırıcı gücü ortaya çıkarmasına aracı olmaktır, müzik de benim için bunun temel yolu.

Müzik, insanların tabir etmeye çalışırken zorlandıkları şeyleri söz etmelerine imkan sağlıyor. Sözlerle dışa vuramayacakları şeyleri müzikle dışa vuruyorlar. Yaratıcılıklarını ortaya çıkarmalarına yardımcı oluyor, kendilerinde hiç bilmediği, tanımadığı seslerle, renklerle tanışmalarını sağlıyor. Şayet bir küme çalışmasıysa, orada öteki bireylerin seslerini duyup orada bir uyumlanma yaşamalarına vesile oluyor. 1500’lü yıllarda sarkaçlı saatlerle ve metronomlarla yapılmış deneyler var örneğin, farklı salınımlarda bıraktıkları metronomlar, bir müddet sonra birlikte salınmaya başlıyor. Zira tabiattaki her şey ahenk arıyor aslında, ahenk sağlamak, karşı koymaktan daha az güç istiyor. Küme olarak bir ortaya geldiğimizde, kalp atışlarımızdan başlayarak ses çıkarmaya başlıyoruz. Evvel çok itinasız çıkan sesler çalışma ilerledikçe birbirine yaklaşıyor, bir ahenge kavuşuyor. Bu çok kıymetli bir tecrübe.

‘MÜZİK BİZİ TABİATIMIZLA BARIŞTIRIYOR, İSTİKRARIMIZI KURUYOR’

“Direnç” dediğiniz şeyi artık daha iyi anladım sanırım. Metronom örneğin, fiziğin, tabiatın kurallarıyla çalışıyor ve bir vakit sonra tüm metronomlar tıpkı ritme, tıpkı salınıma kavuşuyor. Meğer insanlarda bu ahengi yakalayabilmek için onları evvel doğal durumlarına sokmak gerekiyor. Burada, insanların doğal ritimleriyle, kendilerindeki müzikleriyle ortalarındaki set aslında o direnç dediğiniz şey. Yanlışsız mu anlamışım?

O kadar iyi özetlediniz ki. Çocukluğumuzda bu dirençler yok mesela, üç, beş yaşındayken birinin elini tutup çabucak arkadaş olabiliyoruz. Ben bu motivasyonu tekrar yaratmaya çalışıyorum. Benim gücümü aldığım yer, çocukluğum. Bir diğeri, bir hayvandan, bir yapraktan alabilir bu motivasyonu, zira biz tabiatın bir kesimiyiz ve sistemin en çok unutturduğu şey bu. Artık bu anlayışın, diyelim bir holdingteki atölyeden sonra o sistemin içine girdiğini düşünün. Orada bir ya da birkaç şahısta minimal üzere görünen o değişiklik, pek çok şeyi etkileyebiliyor.

Bir örnek daha anlatayım. Bizim İstanbul Modern’deki atölyelerimize bir periyot Yetiştirme Yurdu’ndan kız öğrenciler gelmişti. Birçoğu büyük travmalar atlatmış, yaşamış. Onlara evvel dinledikleri müzikleri sordum zira evvel dinleme alışkanlıklarını anlamaya çalışıyorum, bu da bizim müzikle, kendimizle alakamızı anlatan bir şeydir. Çocuklar evvel çok istekli olmadılar söylemek için, hatta biri “Dinlediğimiz şeyleri sen dinlesen kendini kesersin” dedi. Bunun üzerine daha çok merak edip öğrendim. Olağan ağır bir arabesk dinliyorlardı. Ben onlara bir sonraki atölyede geri döndüğümde müziklerin yazılı olarak kelamlarıyla gittim, görmelerini, okumalarını istedim kelamları. Bir kısmında çok tesirli olmadı fakat bir kısmı şok yaşadı, “Biz bunları mı dinliyoruz?” diye. “Bunları dinlemeyin” demek yanlışsız değil doğal, sigara bırakırken olduğu üzere, bunun yerine ne koyacağını anlamak lazım. Ben onları benim dünyama davet etme hakkına sahip değilim, hasebiyle bunu dinlemeyin, alın şunu dinleyin de diyemem. “Bunları dinlemeye devam edebilirsiniz doğal fakat bunlar enerjiyi aşağıya çeken müzikler. Siz burada kendinize ilişkin bir şey buluyorsunuz ve bu size iyi geliyor, bunu anlıyorum. Bunların yanında, enerjiyi üste çeken şeyler de dinlemeye başlayalım” dedim ve türküler dinlemeye başladık. Sonra bir baktık ki birlikte halay çekiyoruz. Birkaç hafta sonra birkaç öğrenci yanıma gelip, “Hocam, biz artık bizi üste çeken, iyi hissettiren şeyler de dinliyoruz” dedi. İşte bu kelebek tesirini yaratabilecek şey. Bunu cümle olarak kurduğu anda bu inanmışlık başka arkadaşlarına da yansıyacak vakitle ve benim söylememden daha tesirli olacak. İşte o olumlu virüs bu türlü bir şey. Alışılmış bunu yaşayınca bu beni de düzgünleştiren bir tecrübe oluyor.

‘MÜZİK TERAPİ YILLARCA SÜREN BİR EĞİTİM GEREKTİRİYOR’

“Müzikle terapi” denen bir şey var, yaptığım kısa araştırmada artık epeyce tanınan olduğunu da gördüm. Alışılmış siz yaptığınız şeye “müzikle terapi” demiyorsunuz lakin bize biraz anlatabilir misiniz, nedir müzikle terapi?

Amerikan Müzik Terapi Birliği bunu, “Müzik terapi eğitimi almış profesyonel bir terapist tarafından, müzikal terapötik müdahalelerin klinik çerçevede ve ispata dayalı formda, bir terapötik münasebet içerisinde bireye özel gayelere yönelik olarak kullanılması” olarak tanımlıyor. Yani biz mesela “sağlık alanında müzik uygulamaları” diyebiliriz, ya da benim yaptığım üzere psikolojide müzik uygulamalarından kelam edebiliriz. Lakin bir şeye müzik terapi diyebilmek için bu üstte okuduğum kriterlerin karşılanmış olması gerekiyor. Dünyada çok saygın okullar artık bu alanda terapistler yetiştiriyorlar. En az dört yıllık, altı yıllık eğitimlerden, olay tecrübelerinden bahsediyoruz. Ülkeden ülkeye değişen akreditasyonlar var. Mesela Almanya’da önemli ve sıkıntı süreçlerden geçmen gerekiyor müzik terapisti olmak için. Klasik olarak kullanılan ve müziği araç etmiş olan birçok uygulama natürel ki var, Anadolu’da da bunun örnekleri var. Bunlara “müzik uygulamaları” demeyi gerçek buluyorum lakin müzik terapi değiller. Müzik terapide temel yaklaşım, “kişiye özel” olması. “Şu makam buna iyi gelir, bu makam şuna iyi gelir” demek hoş, bunlarla ilgili çalışmalar da var. Burada yapılmış çalışmaların bir karşılığı olduğuna eminim, düzgünleştirici tesirleri de vardır. Lakin yazılı kültür bizde pek gelişmediği için bunların delilleri yok. Ben, bu coğrafyada tarih boyunca denenmiş şeylerin yazılı, bilimsel olarak tabir edildiğinde müzik terapiyle karşılaşacağı, denk geleceği noktalar olduğunu düşünüyorum. Fakat, bir makamın bir hastalığa iyi geleceği fikrini müzik terapi kabul etmez. O şahsa özel, onun dünyasına hitap eden müzikleri bulmak ve bunlarla çalışmak gerektiğini söyleyen bir disiplin bu. Türkiye’de de çalışmalar başladı. Sıhhat Bakanlığı alternatif tıp kapsamında kabul etti. Önümüzdeki devirde lisans ve yüksek lisans seviyesinde kısımlar de açılacaktır. Yüksek bir ilgi var bu alana, onu söyleyebilirim. Fakat burada bir risk de var. Şu anda 6 haftalık, 8 haftalık sertifika programlarına “müzik terapi eğitimi” ismi veriliyor. Pandemide patladı bilhassa. Kimileri dolandırıcılık seviyesinde hatta.

Bu kurslara giden herkes kendisi için “müzik terapi eğitimi aldım” diyebiliyor yani?

Bir sertifika veriyorlar evet, bundan sonrası kişinin kendi etik duruşuyla ilgili alışılmış. Ben dört yıl lisans, iki yıl yüksek lisanstan sonra bile kendime “psikolojik danışman” demedim mesela. Alanda çalışmadan kendimi bu biçimde tanımlamayı yanlışsız bulmadım. Bu ortada şu bilgiyi vereyim; bugün Türkiye’de gerçek manada müzik terapi eğitimi almış olanlar da lakin hekimlerin ve diş doktorlarının yanında çalışabiliyor zira yalnızca onların bu türlü bir hakkı var.

Alternatif tıp olarak tanımlanan, yeni dünyada kendisine tekrar yer bulmuş olan, biraz mistifize edilen, birçok vakit da bilimsel olmamakla eleştirilen bir alana da giriyor aslında sizin bahsiniz. Siz bu bağlamda kendi yaptığınız şeyi nasıl konumlandırıyorsunuz? “İyileştirmek” diyorsunuz örneğin yaptığınız işin olumlu sonuçlarına. Bu yorumunuz, ruhsal danışman olan meslektaşlarınızın bilim dışı kaldığınız tenkitlerine yol açıyor mu?

Alışılmış ki bu türlü tenkitler geliyor. Bunları dikkate alıp yaptığım şeyleri de gözden geçiriyorum alışılmış .Ben bu tecrübelerim sonucunda bir enstrüman olarak en çok kendimle tanışmış oldum ve kendimi bir enstrüman olarak “bir ayağı yerde, bir ayağı gökte” olarak tanımlıyorum. Akıl ve sezgi… Sezgisiz bir akılı, bilimi çok fazla bilimmiş üzere değerlendiremiyorum. Ya da tam aksisi, içinde niyet olmayan bir inanç sistemi de gerçek gelmiyor. Bir istikrar arayışındayım. Bu yeniden müzikten referans alan bir şey, teknik ve sezginin ahengiyle hoş müzik yapılır diye düşünüyorum. Hislere yer vermeyen şahane teknikte çalan bir müzisyen, veya hiç teknik bilmeyen lakin hisleri baskın bir başkası… İstikrar dediğim, bu ikisinin bir ortaya gelmesi. Ben bunun bireydeki yansımasına da “insanın kendini akort etmesi” diyorum zira daha evvel de dediğim üzere, her birimizin bir enstrüman olduğunu düşünüyorum.

Ne demek “kendini akort etmek”?

Bir enstrümanın, çıkarmak istediği sesleri çıkarabilmek için kendini düzenlemesi, hazırlaması demek aslında. Anla, tabiatla bir bağ kurmak aslında bu. Kendimizi dinlemeyle başlıyor, kalp atışlarımızı duymakla… Bağ kurmakla başlıyor her şey, kendi enstrümanınla, yani vücudunla, hislerinle. Sonra, diyaloğa gireceğin bireylerle kuracağın bağlar geliyor. Bu konutta sevgilin, eşin, çocuğun, arkadaşın olabilir, iş yerindeysen iş arkadaşların olabilir. Üçüncü ayak ise toplum, yani içinde performans yapacağın küme. Burada kıymetli olan şu: Oburunu akortlayamıyorsun fakat kendini akortladıktan sonra beşerler az evvel konuştuğumuz o ahenk prensibinden ötürü sana çekilebilir. Örneğin sen birine selam verirken gülümsediğinde, karşındakinin de gülümsemesi ihtimalini arttırıyorsun.

Bu karmaşa, hayat gailesi içerisinde kendimizi akort edemiyoruz, anladığım bu. Bunu yaparken bir vakte, bir sessizliğe, kendimizle geçireceğimiz bir mühlete ve olağan bir enstrüman olarak kendimizi tanımamıza gereksinimimiz var değil mi?

Evet, aslında bunu hatırlatacak şeyler var. Mesela şu meşhur “içinden 10’dan geriye yanlışsız saymak” hareketi, tam olarak bir akortlama hareketidir. Ya da harekete geçmeden evvel durup bir nefes almak, veyahut iyi gelen bir müziği dinlemeye vakit ayırmak… Bu nedenle ben insanlara “kendinize müzik listeleri” oluşturun diyorum. Sabah iyi uyanma listesi örneğin… Bizler sesli ve hareketli enstrümanlarız, hareket de bir akort usulü. Yürüyüş yapmak, her vesilede bir hareket imkanı yaratmak vesaire. Spor salonundan çıktıktan sonraki hissi düşünün, o işte akortlanmak demek. Yalnızca müzik değil yani bunun yolu, müzik kolay ulaşılabilir olduğu için üzerinde çok duruyorum, bana pratik de geliyor. Kalkıp sabah bir fotoğraf yapmak da seni akortlayabilir lakin bunu her vakit yapamayabilirsin, fakat bir şarkıyı, bir müzik yapıtını dinlemek veyahut mırıldanmak kolay ve erişilebilir. Uyku sorunu yaşanıyorsa buna uygun müzikler dinlemek de emsal bir şey.

Tüm bunları şöyle özetleyebilirim aslında size: Ben önleyiciliğe inanıyorum. Sistemin bizden beklediği, hastalan ve ilacını al. Hayır. Bu nüans benim müzik terapiyle aramdaki arayı de açıklıyor zira terapi, var olan hastalığı, sorunu uygunlaştırmak içindir. Ben ise eğitimciyim, bu sorun ortaya çıkmadan da insanın kendisiyle tanışıp bunu önleyebileceğini düşünüyorum.

Pekala, bize, okurlarımıza, tüm bu tecrübelerinize dayanarak kimi kolaylaştırılmış tekliflerde bulunabilir misiniz? Bizler kendimizi nasıl akort edebiliriz?

Eğitimlerde, atölyelerde kullandığım birtakım hususları sizinle paylaşabilirim olağan. Ben bunları, ‘Evinizde ve Kalbinizde Müziğe Yer Açın’ diye başlıklandırıyorum:

· Sabah uyanınca derin bir nefes alın, olabildiğince yavaşça geri verin.

· Güne sevdiğiniz müziklerle başlayın.

· Gün içinde aralıklarla müzik dinleyerek gerilim ve telaş düzeyinizi düşürün.

· Konut işlerini yaparken müzik söyleyin, fonda çalan hareketli müziklere vücudunuzla eşlik edin.

· Çalışırken fonda sükunetli ve dingin enstrümantal müzikten faydalanın.

· Uyku öncesinde dingin ve sükunetli müzikler dinleyin.

· Konutunuzu paylaştığınız bireylerle, ailenizde, varsa çocuklarınızla müzikli oyunlar oynayın.

· Olumlu güç veren müzikler dinleyin, müzik söyleyin.

· Vakit zaman az konuşup sessizliğinize alan açın.

· Mümkün epeyce tabiatın sesini/sessizliğini dinleyin.

· Kendi ferdî müzik listelerinizi oluşturun.

· Sevdiğiniz öbür sanat ve spor faaliyetleriyle müziği birleştirin.

Gazete Duvar

hack forum gaziantep escort gaziantep escort