Ana Sayfa Gündem 22 Kasım 2021 97 Görüntüleme

Asgari ücretle çalışanlar: Hedef ilk fırsatta yurt dışı

Meral Candan

Toplumsal Güvenlik Kurumu’nun 2020 bilgilerine nazaran Türkiye’de çalışanların yüzde 42’si minimum fiyat alıyor. 2021 yılı için belirlenen taban fiyat ölçüsü ise 2 bin 895 lira 90 lira. Çabucak çabucak her gün yeni artırımların açıklandığı Türkiye’de çalışanların neredeyse yarısı taban fiyatla hayat savaşı veriyor. Etnik köken, sınıf, eğitim fark etmeksizin çalışanları ortak bir paydada buluşturan minimum fiyat, öldürmüyor tahminen lakin yaşamak için pek imkan da tanımıyor. Minimum fiyata artırım yapılmasının gündemde olduğu bugünlerde taban fiyatla çalışanların söyleyecek kelamı, anlatacak kıssası var.

‘ASGARİ FİYATI İSTERLERSE 5 BİN LİRA YAPSINLAR, BİR FARK YARATMAZ’

Genetik kopyalama prosedürüyle İskoçya’da üretilen birinci göğüslü hayvan Dolly, Gerçek Yol ve Refah Partisi koalisyonuyla oluşturulan 54. Hükümet, Susurluk kazası, daima aydınlık için bir dakika karanlık eylemleri… Türkiye ve dünyada 1997 yılında yaşanan olaylardan kısa bir kesit yalnızca. 1997 yılında doğan Ahmet her ne kadar bunlara yabancı olsa da okumaya meraklı. Yakın tarihte ne olduğunu öğrenmeye çalıştığını anlatıyor. Lakin onun üzere 1995 ve sonrası doğumlular için koalisyon hükümeti kavramı çok da hatırlamadıkları bir gerçek. Kendini bildiğinden beri tek partili bir ülkede yaşadığını ve bu durumdan rahatsız olduğunu söylüyor. Hem ekonomik hem de siyasi olarak sıkıştığını hissediyor. “Burada bir gelecek göremiyorum” diyen Ahmet pek çok yaşıtı üzere yurt dışına yerleşme planları yapıyor. Taban fiyat 3600 liraya çıksa da ona nazaran pek bir şey değişmeyecek: “Enflasyon nedeniyle alım gücümüz düşüyor. İsterlerse 5 bin lira yapsınlar, bir fark yaratmaz.”

‘AİLEMDEN TAKVİYE ALMADAN GEÇİNMEM ZOR’

İstanbul Teknik Üniversitesi işletme son sınıf öğrencisi olan Ahmet, haftanın beş günü 9-6 kurumsal bir firmada beyaz yakalı olarak çalışıyor. Hem tecrübe kazanmak hem de ailesine yük olmamak ismine çalışmaya başlayan Ahmet, her ne kadar ailesinden maddi takviye almadan hayatını kurmak istese de ülke şartları buna müsaade vermiyor. “Bazen ailemden dayanak alıyorum. Diğer türlü bu maaşla geçinmem mümkün değil” diyen Ahmet “Kış geldi, mont, bot üzere gereksinimler oluyor. Bunlar çok değerli. Bu türlü gereksinimlerim olduğunda mecbur ailemden istiyorum” diye anlatıyor aldığı maaşın yetmediğini. Birkaç yıl öncesiyle kıyaslıyor ömür şartlarını. Tek gelirinin ailesinden aldığı harçlık ve devlet bursu olduğu devirde rahat yaşadığını vurguluyor: “Gezmeyi, yeni yerler görmeyi severim aslında. Öğrenciyken daha çok geziyor, arkadaşlarımla daha çok dışarıda takılıyordum.” Yaşadığı hayal kırıklığını “Gezmem, eğlenmem, mesleğim için çalışmam gereken vakitte ay sonunu nasıl getireceğim diye düşünüyorum” formunda söz ediyor.

‘SİNEMAYI, TİYATROYU UNUTTUM ÜZERE BİR ŞEY’

Ahmet, aldığı maaşı kalem kalem nelere harcadığını söylerken “Lütfen yazın, çekinmeyin, sorun” diyor. Deftere yazıyoruz: 800 lira kira, toplam faturalar için ortalama 200 lira, genel mesken masrafı 750 lira. Geriye kalıyor 1050 lira. “Ha unuttum, geriye kalan ölçünün içinde sabah kahvaltısı da var” diyor. Ofise giderken her gün bir çayla birlikte poğaça ya da küçük bir pideye yaklaşık 10 lira veriyor. O da ediyor 210 lira. Birkaç dakika sonra aklına bir kalem daha geliyor. Kombiyi şimdi tam yakmadıklarını, bu nedenle faturalara ayırdığı paranın daha da artabileceğini not düşmemi istiyor. “Ben tek başıma bu parayla geçinemiyorum, çoluğu çocuğu olanlar ne yapıyor” diye soruyor. Bir müddet karşılıklı yaşanan sessizliği Ahmet bozuyor. Başlıyor anlatmaya: “Bir hobim yok. İşten vakit kalmıyor. Esasen hobiye ayıracak para da yok. Sinemayı, tiyatroyu unuttum üzere bir şey. Arkadaşlarımla dışarda bazen bir bira içelim diyoruz. Onun da ikincisini istesem mi diye hesap yapıyorum. Kıymet mi diye düşünüyorum. Hesap yaptığım için canım sıkılıyor. Keyif almıyorum bu sefer de.” Arkadaşlarıyla daha çok konutta toplumsallaşmayı tercih ediyor. Daha az masraflı ve daha sağlıklı olduğu için akşam yemeklerini dışarda değil de konutta yiyor. Artan besin fiyatlarıyla baş edebilmek için mesken arkadaşlarıyla kendilerince kimi tedbirler alıyorlar: “Mesela evvelden tek tek alışveriş yapardık. Artık konut arkadaşlarımla her birimiz muhakkak bir bütçe ayırıp aybaşında toplu alışveriş yapıyoruz. Zira bir şeyleri toplu aldığında daha ucuza geliyor. Pirinci bir kilogram aldığında daha değerli oluyor. Ancak üç kiloluk alırsan daha ucuza denk geliyor. Hangi markette, hangi eser daha ucuz, onu kovalıyoruz.”

‘DEĞİŞİM OLACAĞINI DÜŞÜNMÜYORUM’

Bir hayali kalmamış Ahmet’in. “Hani okuldan mezun olursun, işe girersin, tek başına konut tutarsın, tahminen bir otomobil alırsın. Bunların hepsi hayal” diyen Ahmet, okuldan mezun olduğunda daha iyi maaş alacak bile olsa bu saydıklarına sahip olmaya yetmeyeceğini anlatıyor. Bu nedenle planı, yurt dışına gitmek. Ahmet’in pek çok arkadaşı çoktan gitmiş. Yurt dışındaki arkadaşlarıyla irtibatta. Okulu bitirince ülkedeki durumlara bir bakıp düzelmezse gitme peşinde. “Ben değişim olacağını düşünmüyorum. Konu yalnızca seçim değil” diyor.

GÜNDE 12 SAAT MESAİ

Buluşacağımız yere geldiğinde Hüseyin’in birinci sorusu, “Burada fiyatlar ne oluyor?” mahcup bir formda. Dışarıda yiyip içmeyi çoktan unutmuş. “Bazen eğlenmeye çıkarım. O gün içerim” diyen Hüseyin bunu ne sıklıkla yaptığı sorusuna “365 günde bir” diye yanıt veriyor. “O da para biriktirerek…” 38 yaşındaki Hüseyin 12 yıldır bir AVM’de çalışıyor. Sabah 10.00’da başlayan mesaisi akşam AVM’nin kapanış saati olan 10.00’a kadar devam ediyor. Pandemiyle bir arada çalışma müddetlerinin uzadığından bahsedip “Önceden 54 çalışanı vardı AVM’nin. Artık 17 kişi aldık. Adam yok diye hakkımız olan müsaadeleri de kullandırmıyorlar. Bugün bir mazeret uydurup zorla müsaade aldım” diye anlatıyor çalışma şartlarını. İki aydır maaş alamadıklarını ve çok sıkıntı durumda olduklarını da kelamlarına ekliyor. Kasımpaşa’da oturuyor Hüseyin. Bir meskende annesi, babası, kardeşi, eşi ve çocuğuyla 6 kişi yaşıyorlar. Hüseyin’e nazaran en büyük talihi, aile meskeninde yaşadığı için kira vermemesi. Artan kira fiyatlarından dem vurarak “Bir de kira versem mümkün değil yaşayamayız. Evliliğim falan biterdi” diyor. Meskenin mutfak masrafı ve faturalar üzere masraflarını Hüseyin karşılıyor. Çalıştığı AVM’nin mesai fiyatı ödediğini, bununla maaşının 3500 liraya yükseldiğini söylüyor. Fakat o da yetmiyor.

‘HEM ALINAN EKMEK SAYISINI HEM DE PORSİYONUNU KÜÇÜLTTÜK’

Faturaları minimumda tutmak için kendince tahliller geliştirmiş. Ailesini de bir halde ikna etmiş. Gündüz de olsa akşam da meskende ışıkları hiç yakmadığını anlatıyor. “Televizyonun ışığı yetiyor” diyor. Kombiye de daha hiç dokunmamışlar. Battaniyelerle konutta oturduklarını, kombiyi açmayı düşünmediğini söylüyor: “Sıcak su gereksinimimiz olduğunda açıyoruz bir tek. Oturduğum mesken, aile apartmanında. Herkes tanıdık. Hepsi de artık benim üzere yapıyor. Apartmanda ışık namına yalnızca apartman içindeki sensörler yanıyor.” Bununla kalmamış tahlilleri. 2,5 lira olan ekmek artık onun için çok kıymetli. Günlük alınan ekmeğin hem sayısını hem de porsiyonunu küçültmekte bulmuş devayı: “Halk ekmeğin daha küçük boyutlu ve 1,5 lira olan ekmekleri var. Onlardan alıyoruz.” Onunla da küçük bir hesap yapıyoruz. 11 yaşındaki çocuğuna okula giderken her gün 10 lira verdiğini anlatarak sayıyor: “Ayda 200 lira yalnızca çocuğun harçlığı. Defteri kalemi, okulun istekleri derken ortalama 500 lira da o denli gidiyor. Geçen gün okuldan bir İngilizce kitabı sipariş etmişler. Kitabın fiyatına bir baktım, 180 lira. Almadım tabi. Gittim daha ucuza öbür yerde buldum. Lakin çok dolaştım.” Hakikat düzgün bir toplumsal hayatı yok Hüseyin’in. Ailesi ile ortada dışarıda yemek yemek ya da vakit geçirmek güç. Onun da planı yurt dışına gitmek. Belarus ya da Rusya’ya gitmek istiyor. Oralarda akrabaları olduğunu vurgulayarak daha rahat bir hayat yaşayacağını söylüyor. Çalışma şartları ne kadar ağır olsa da 12 yıllık tazminatını bırakıp gidemiyor. Fakat tekrar de bir gün yurt dışında gidecekmiş üzere yaşıyor. O nedenle uzun vadeli planları yok. Hüseyin de Ahmet üzere minimum fiyata yapılacak artırımın ömür şartlarında bir fark yaratacağına inanmıyor. Yurt dışına yalnızca kendisi için değil, çocuğunun geleceği için de gitmek istediğini belirtiyor.

Not: Haberdeki isimler editör tarafından değiştirilmiştir.

Gazete Duvar

hack forum hacker sitesi hack forum gaziantep escort gaziantep escort Shell download cami halısı cami halısı cami halısı cami halısı cami halısı beylikdüzü escort
izmit escort Ataşehir escort ankara escort bostancı escort kadıköy escort muğla escort hack forum bahis forum forum bahis babilbet fethiye escort slot siteleri deneme bonusu veren siteler deneme bonusu veren siteler en güvenilir casino siteleri hack forum warez forum hack forum warez forum hack forum warez forum deneme bonusu deneme bonusu